Genialny wynalazca-samouk, zwany „polskim Edisonem”, bohater dwóch opowiadań Marka Twaina. W 1897 roku Szczepanik opatentował w Anglii „telektroskop” - aparat do reprodukowania obrazów na odległość (pierwowzór telewizji). W roku 1901 wynalazł tkaninę kuloodporną (na fotogr.), która uchroniła króla Hiszpanii Alfonsa XIII przed śmiercią od kuli zamachowca. Pracował nad filmem dźwiękowym i fotografią barwną. Nie przyjął orderu św. Anny od cara Mikołaja II. Uczestnik Komuny Paryskiej, absolwent École Centrale. Przebywając w Rosji na zaproszenie cara, zaprezentował w 1877 roku prototyp jednoosobowej łodzi podwodnej, napędzanej pedałami. Prezentacja zaowocowała zamówieniem na 50 czteroosobowych okrętów, wyposażonych w silniki elektryczne, peryskopy i wyrzutnie torped (na fotogr.). Po powrocie do Francji poświęcił się aeronautyce (teoria śmigieł, samostateczny płatowiec typu „Kaczka”). Badania prowadził we własnym laboratorium, mieszczącym się w paryskiej wieży, wzniesionej przez jego przyjaciela - inżyniera Gustawa Eiffla. Śmigłowiec jego pomysłu posiadał olbrzymi wirnik, służący również jako spadochron w wypadku awarii. Wirnik taki (na fotogr.*) wyprodukowano w 1904 r. w petersburskich Zakładach Putiłowskich, jednak jego siła nośna okazała się zbyt mała, by udźwignąć ważący 5 ton śmigłowiec z paliwem i bombami. We Francji planował budowę śmigłowców wielowirnikowych (do 12 wirników), ale rozwój lotnictwa potoczył się w innym kierunku. W roku 1911 wynalazca zaprezentował armii rosyjskiej projekt samolotu cylindrycznego*. Generałowie z Głównego Zarządu Inżynierii uznali, że nie widzą możliwości, by aparat taki mógł wznieść się w powietrze. Aprobaty nie zyskała też idea samolotu bezzałogowego sterowanego radiem.

Autor projektu systemu kolei sterowcowej, opatentowanego w roku 1894. Miał to być statek powietrzny z własnym napędem, poruszający się po nadziemnym torowisku*. Podobną myśl wdrożono na początku XX wieku w alpejskich kolejach górskich, wleczonych w górę balonami. Brat znakomitego konstruktora lotniczego Adolfa Warchałowskiego. W latach 1911-1913 rozwijał w Austrii koncepcję torpedy powietrznej, sterowanej w locie za pomocą mechanicznego programatora. Następnie pracował nad torpedą powietrzno-wodną (na rys.*). Układ utrzymujący kierunek ruchu uzupełnił o żyrokompas z elektrycznymi przekaźnikami. Jego pierwszy śmigłowiec z roku 1907, nazwany śrubowcem, posiadał dwa przeciwbieżne wirniki z drewna, gazy i bibuły, napędzane ręczną korbą*. Przydzielonemu do prób rosyjskiemu żołnierzowi nie udało się poderwać maszyny do lotu. Zamontowany w miejsce żołnierza silnik rozgrzewał się do czerwoności. Rysunek* przedstawia projekt łodzi latającej, czyli wielosilnikowego, wielopłatowego samolotu wodno-lądowego. Na rozwiązanie to w roku 1913 Chmielewski uzyskał w USA patent lotniczy.